PUP-SHS

My gahd. Saludo ako sa mga bloggers and writers na may mahahabang pasensya ma-turn lang nila ang kanilang opinions and emotions into words. Nakakatamad kayang mag-type! Ayun nga nakakaurat na, paano pa kaya pagsusulat nang literal.

Anyways, it’s been a while. I’ll try to write, even though a part of me doesn’t wanna because it keeps saying na “Ano ba! Sayang lang sa oras at enerhiya ‘yang pagsusulat na ‘yan. Tigilan mo na ‘yan! Wala kang mapalala diyan. Matulog ka na lang ulit o kaya manood ka nalang ng cartoons o anime ganon. Basta ‘wag ‘yan. Mapapagod ka lang!” HAHAHAH

So ayun nga. Back to the story. Pumunta ako sa PUP nung Tuesday. Sukatan kasi ng uniform and guess how long kami nakapila. 10 hours, bro, 10 fucking hours! Napakasaya. Nakakaputangina. (Hashtag, Pila Ulit Pila.)

HOLD THE FUCK UP LOOK HOW MANY STUDENTS ARE LINED UP

Nagkaroon pa ako ng mental breakdown sa gitna ng maraming tao. WALA NAMANG NAKAPANSIN SO YES I THANK NOT ONLY GOD BUT ALSO JESUS CHRIST. Atsaka mabuti nalang ka-text ko si Colleen at si kuya JC nun para damayan ako. God bless their souls so much!

Ganito kasi ‘yun. Dahil sa sobrang init at sa tagal ng pila, at dahil pinalilibutan ako ng mga taong hindi ko kilala, na-trigger yung panic attacks ko. It’s like may pintuan sa loob ng utak ko and yung tatlong ‘yun ang naging susi para magkaroon ako ng floodgate of racing thoughts and uncontrollable emotions. Yung time kasi na ‘yun, nag-sink in sa’kin lahat. Especially yung thoughts na things will never be the same again. No more aircon, no more napping on the cold floor, no more movie marathons, no more cool people to hangout with (although sana talaga I’ll meet the best people there), at kung ano-ano pang shit.

Ayoko sa PUP. Ano ba kasing special dun? Ang bebasic kaya ng mga ka-batch ko lol sorry pero GAH puro sila ‘XD.’ Like hello! 2016 na po mga bes, may mga naimbentong emojis na po. Like ew guys sobrang innocent niyo naman? Huhu joke. Nangingibabaw na naman pagiging entitled ko.

Pero kahit ang dami kong second thoughts, I’m looking forward naman na mapamahal sa school na ‘to. Sana grumaduate akong nag-grow well at maraming natutunan tungkol sa mundong kinalalagyan ko at sa mga bagay na maaaring makatulong sa’kin once I enter the real world aka pagiging madiskarte! Sana mabago rin ang opinyon ko sa PUP, ayoko nga kasi roon. Sana balang araw maging proud din ako maging isang Iskolar ng Bayan.

Bagong school, bagong buhay. Nakakatakot. Nakaka-stress. Diyos ko po, tulungan niyo po ako. Please. Iiyak talaga ako ‘pag di ko kinaya. Pasukan na bukas. Sana makasundo ko mga kaklase ko.

Shoutout nga pala sa aking mudra kasi tinuruan niya akong mag-commute and everything. Love you, ma! Hihi.


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s